Doorgaans een licht kalende man met een buikje dat al jaren vóór de bowlingbal kwam. Geen atleet, maar wel volledig overtuigd dat hij er eentje is. Hij draagt een poloshirt dat net te strak zit, een spijkerbroek met sleutels aan een karabijnhaak en heeft uiteraard eigen bowlingschoenen en een bal die hij altijd meeneemt.
Voor elke worp volgt een serieus ritueel: blazen in de hand, bal aaien, diepe zucht. Een strike? Vuistje. Geen strike? Boze blik naar de baan en diepe teleurstelling in zichzelf.
Dat is zo’n beetje wat je voor je ziet als je denkt aan een niet-professionele, maar wel fanatieke bowler. Toch?
Van die types die het spelletje, groot geworden in de jaren ’50 en ’60, niet zien als een spelletje maar als een echte sport. Nee, doe ons dan maar de dame uit de volgende video. Gooit niet alleen een knappe spare, maar is ook nog leuker om naar te kijken dan die veel te fanatieke buurman met z’n “The Jesus” vibes.