Helaas zitten we in Nederland alweer midden in die periode van het jaar waarin de dagen korter worden, de lucht grijzer wordt en de wind je liever gisteren dan vandaag terug naar binnen wil blazen. De winter heeft officieel zijn intrede gedaan, en dat betekent dat veel mensen alweer verlangen naar zonlicht, warmte en een beetje vitamine D. Het is dan ook geen verrassing dat steeds meer Nederlanders hun koffers pakken om de kou te ontvluchten. Zodra de temperatuur hier onder de tien graden duikt, zie je op sociale media de eerste foto’s verschijnen van palmbomen, cocktails en strandlakens. Als we ergens goed in zijn, dan is het wel het boeken van een last-minute naar een zonnige bestemming zodra de winter zijn klauwen uitslaat.
En eerlijk is eerlijk: wie kan het ze kwalijk nemen? Terwijl jij hier in Nederland met je handen diep in je jaszakken loopt en je sjaal tot aan je neus trekt, ligt er ergens een Nederlander te genieten van een strakblauwe lucht, een briesje dat precies goed staat en een zon die niet stopt met stralen. Waar dit specifieke tafereel zich precies heeft afgespeeld, blijft een raadsel. Het zou zomaar Spanje kunnen zijn, of Portugal, of één van die eilanden waar de temperatuur nooit onder de twintig graden lijkt te zakken. Misschien was het zelfs een resort ergens in de buurt van de Middellandse Zee. Wat we wel weten, is dat het er zonnig was—zonniger dan hier, dat is in elk geval zeker.
In dat warme land, waar de handdoeken in het gras liggen alsof het midden juli is, bevond zich een buurvrouw die duidelijk wist hoe ze het maximale uit haar vrije tijd kon halen. Niet zomaar een beetje halfslachtig zonnen, niet een beetje dommelend in slaap vallen, maar écht genieten alsof de wereld even niet bestond. Ze lag op een handdoek in een perfect stukje gras, net verwijderd van de drukte, alsof ze bewust een plek had uitgekozen waar de zon precies goed viel.
Wat deze scène extra opvallend maakte, was niet alleen hoe ontspannen ze erbij lag, maar vooral hoe volledig ze in haar eigen wereld zat. Je kent dat gevoel wel: dat moment waarop je zo in je eigen bubbel zit dat niets om je heen nog telt. Zij had dat dus ook, maar dan op een niveau waar de gemiddelde Nederlander even twee keer van zou moeten knipperen. Terwijl de zon op haar neerdaalde, leek ze alles en iedereen om haar heen compleet vergeten te zijn. Ze was bezig met… laten we het netjes en humoristisch verpakken: ze was haar sleutels aan het zoeken.
