Als glazenwasser moet je altijd scherp blijven. Het is een vak waarbij routine en alertheid hand in hand gaan, zeker wanneer je meters boven de grond werkt. Je staat op een ladder, een platform of in een hoogwerker en vertrouwt volledig op je materiaal, je balans en je ervaring. Beneden raast het verkeer voorbij, mensen hebben haast en de stad draait gewoon door. Jij hangt daar, met natte handen, een wisser in je grip en een doek binnen handbereik. Elke beweging moet kloppen, want één verkeerde inschatting kan grote gevolgen hebben.
Op vrijdag de 13e komt daar nog een extra mentale uitdaging bij. Of je nu bijgeloof serieus neemt of niet, die datum zit toch in je hoofd. Het idee dat het een dag is waarop dingen anders kunnen lopen dan gepland, sluipt ongemerkt je gedachten binnen. Je probeert het weg te duwen en je te focussen op je werk. Raam voor raam, van boven naar beneden, rustig ademhalen en geen haast. Concentratie is alles. Storende gedachten zijn op hoogte je grootste vijand.
De ochtend begint voor deze glazenwasser dan ook zoals altijd. Hij zet zijn spullen klaar, controleert zijn ladder en begint aan de eerste ramen. De bewegingen zijn automatisch geworden door de jaren heen. Nat maken, wissen, droogtrekken, doek erlangs. Het geluid van de wisser over het glas werkt bijna rustgevend. Toch is hij zich extra bewust van zijn omgeving. De wind trekt langs het gebouw, af en toe voel je een kleine ruk aan de ladder. Niets alarmerends, maar genoeg om alert te blijven.
Net wanneer hij bezig is met een volgend raam, gebeurt er iets wat hij totaal niet had zien aankomen. Aan de andere kant van het glas verschijnt iemand die zijn volledige aandacht opeist. Geen collega, geen bewoner die vraagt of hij nog lang bezig is, maar Fabiola Volkers. Voor veel mensen een bekende naam, vooral online. En zij lijkt zich volledig bewust van het effect dat haar aanwezigheid heeft.