Jeuk kan soms vervelender zijn dan pijn. Het is zo’n klein ongemak dat je het liever negeert, maar juist daardoor steeds nadrukkelijker aanwezig lijkt. Tijdens een uitbundig kerstfeestje kwamen een paar dames daar op een bijzondere manier achter. Niet in een huiskamer of op een rustig feestje, maar in een restaurant dat voor één avond volledig was omgetoverd tot een club.
Overdag was het nog een plek waar mensen rustig kwamen eten. Tafels netjes gedekt, zachte verlichting en achtergrondmuziek. Maar die avond was alles anders. De tafels waren aan de kant geschoven, de stoelen verdwenen en gekleurde lampen vulden de ruimte. Een DJ zorgde voor stevige beats en de bar draaide op volle toeren. Het restaurant had zijn nette jasje uitgetrokken en voelde meer aan als een bruisende club waar niemand zich echt inhield.
Tussen de dansende menigte stond een groep vriendinnen die elkaar al jaren kende. Ze hadden samen veel meegemaakt en deelden een vanzelfsprekende band. Die avond leek alles samen te komen: het einde van het jaar, de feestelijke sfeer en het gevoel dat morgen even niet bestond. Ze lachten luid, bewogen mee op de muziek en trokken zich weinig aan van wat er om hen heen gebeurde.
Naarmate de avond vorderde, werd de groep steeds losser. Kleine opmerkingen groeiden uit tot grote grappen en elke blik werd beantwoord met een lach. Eén van de dames maakte op een gegeven moment een opmerking over een onbestemd gevoel van ongemak. Niets ernstigs, maar wel genoeg om er aandacht aan te geven. De anderen herkenden het meteen en speelden erop in, alsof het onderdeel werd van een spel.