Hij dacht waarschijnlijk: “Appeltje-eitje dit.” Gewoon even een raam openwrikken, zachtjes naar binnen sneaken, wat waardevolle troep onder zijn jas schuiven en daarna weer verdwijnen in de nacht alsof er niets gebeurd was. Een eenvoudig klusje, vond hij zelf – iets waar hij later misschien nog stoer over zou opscheppen. Niemand die het zou merken, niemand die hem in de weg zou staan. Tenminste, dat dacht hij.
Alleen vergat hij één cruciaal detail: de viervoeter van het huis.
Geen alarmsysteem, geen camera, maar gewoon een hond die niet van onverwacht bezoek hield. Dat beest had duidelijk nul geduld voor indringers. De eerste lage grom klonk nog als een waarschuwing, maar bij het tweede grauwtje begreep de inbreker meteen dat dit geen oefening was. In een fractie van een seconde viel zijn stoere houding als een kaartenhuis in elkaar. Van zelfverzekerd sluipen naar paniekerig sprinten in amper drie seconden – pure paniek, nul stijl.
Adrenaline kan vreemde dingen doen met een mens. Zijn vluchtpoging werd alles behalve soepel. In de haast struikelde hij over zijn eigen voeten, verloor volledig zijn balans en donderde langs de trap naar beneden – meerdere verdiepingen, elke tree een herinnering aan zijn slechte keuzes. Het was het soort val waarvan je lichaam al pijn doet alleen door ernaar te kijken, laat staan het zelf mee te maken.
Toen de stilte eindelijk terugkeerde, was de uitkomst pijnlijk duidelijk: een zielige hoop op de grond, een stapel gebroken botten, en waarschijnlijk de meest gênante aftocht uit zijn carrière als ‘professioneel’ inbreker. Geen buit, geen eer, alleen een ambulance en een hond die tevreden terug naar zijn mand liep alsof hij net een klus had geklaard.