Voor de mensen die het begrip “haring happen” niet kennen: nee, het gaat hier niet om een viskraam op zaterdagmiddag. In de straattaal wordt deze uitdrukking weleens gebruikt als ludieke benaming voor een zeer persoonlijke vorm van aandacht tussen twee volwassenen. Meer details zijn eigenlijk niet nodig, want de fantasie doet de rest. Het is zo’n term die vooral in vriendengroepen rondgaat, met een knipoog en een overdosis bravoure.
Goed, deze gast besloot dus dat het een uitstekend idee was om dat zogenaamde “haring happen” niet gewoon binnenshuis te houden, maar buiten op een bankje te demonstreren. In de open lucht. Met daglicht. Met voorbijgangers die hun hond uitlaten of een rondje wandelen. Want ja, blijkbaar kan tegenwoordig alles, zolang je maar doet alsof niemand kijkt.
Het tafereel speelde zich af op een plek die normaal gesproken vooral dient voor rust. Even zitten, even genieten van het uitzicht, misschien een kop koffie to-go erbij. Een bankje zoals er duizenden staan in Nederland. Maar op deze dag kreeg het meubilair een compleet andere functie. Waar anderen hun lunchpakketje openen of een telefoongesprek voeren, besloot dit duo dat het tijd was voor een heel ander soort bezigheid.
Wat vooral opviel, was de ontspannen houding. Geen paniek, geen haastige bewegingen, geen zenuwachtig om zich heen kijken. Alsof ze zich in hun eigen wereld bevonden. Alsof het bankje tijdelijk was omgedoopt tot privéterras. Dat soort zelfvertrouwen zie je niet vaak. De meeste mensen worden al ongemakkelijk als ze te hard lachen in het openbaar.
