De supermarkt is normaal gesproken de laatste plek waar je iets onverwachts meemaakt. Mensen lopen er gehaast rond met een boodschappenlijstje in de hand, denken na over wat ze die avond gaan eten en proberen zo snel mogelijk weer buiten te staan. Maar af en toe gebeurt er iets dat de routine volledig doorbreekt. Iets waarvan je later denkt: “Heb ik dit nou echt gezien?”
Op een rustige doordeweekse avond, ergens richting sluitingstijd, hing er een ontspannen sfeer in de winkel. De gangpaden waren overzichtelijk, het licht fel maar vertrouwd, en op de achtergrond klonk zachte muziek. Klanten dwaalden langs de schappen, sommigen verdiept in hun telefoon, anderen druk in gesprek met hun partner.
Tussen al die mensen liep een opvallende verschijning: een blonde dame met een zelfverzekerde houding en een speelse glimlach. Ze viel niet per se op door haar kleding, maar vooral door haar energie. Alsof ze iets van plan was. Alsof deze avond voor haar niet zomaar een standaard boodschapmoment was.
De dame sprak willekeurige mannen aan. Niet op een overdreven manier, niet schreeuwerig, maar juist heel direct en bijna nonchalant. Ze stelde een vraag die zo onverwacht was dat mensen eerst dachten dat ze het verkeerd hadden gehoord. Sommigen lachten ongemakkelijk, anderen keken om zich heen alsof er verborgen camera’s moesten zijn.
