Een ontspannen zondagmiddag op het sportcomplex: voor veel vaders is het een vast ritueel geworden. Je staat langs de lijn met een beker koffie in je hand, een half broodje kroket achter je kiezen en een frisse wind die precies nét te hard door je jas waait. Toch hoort het erbij. Je gaat met je kinderen mee naar het voetbal, omdat het leuk is, omdat het hoort en vooral omdat zij ernaar uitkijken. Al spelen ze alsof ze net voor het eerst een bal aanraken en het veld verwarren met een soort openluchtpicknick, je bent erbij. Want dat is wat vaders doen.
En eerlijk is eerlijk: soms is het zo’n middag waarop het allemaal niet loopt. Je kinderen spelen alsof ze in slow motion staan, elke bal rolt de verkeerde kant op en de tegenstander lijkt te bestaan uit kleine profs die ’s nachts waarschijnlijk in een ijsbad slapen en doordeweeks interviewtraining krijgen. Maar dat maakt het niet minder leuk. Want hoe beroerd de wedstrijd soms ook verloopt, je bent samen. En als het eindfluitje klinkt en er weer een nederlaag bijgeschreven kan worden, dan wacht gelukkig altijd nog de zogenaamde derde helft. Een praatje maken, even ontspannen en misschien een drankje drinken terwijl de kids rennen alsof ze nooit moe worden — dat is óók voetbal.
Toch gebeurt er heel af en toe iets dat de dag nét wat memorabeler maakt. Zo’n moment waarvan je denkt: ja hoor, hier gaan we weer. Want deze vader uit ons verhaal? Die is net zo’n type. Een echte familieman, altijd aanwezig, altijd enthousiast en altijd degene die roept dat zijn kinderen “binnenkort echt doorbreken hoor”. Hij zegt het met zoveel overtuiging dat je bijna gaat twijfelen of je niet tóch een kleine Cruyff, Sneijder of Van der Vaart op het veld hebt zien staan. Al trappen ze soms nog eerder op hun eigen veters dan op de bal.
Maar deze vader is helemaal in zijn element. Hij filmt elke actie, elke pass, elke sprint en zelfs het moment waarop zijn kind een beetje struikelt omdat het gras glad lijkt. “Dit is voor later,” zegt hij trots. “Dan kunnen ze zien waar het allemaal begon.” Je kent het wel: vadertrots in zijn puurste vorm.