Het vieren van een bruiloft gaat in Nederland vaak volgens een herkenbaar patroon. Een nette ceremonie, een borrel, wat muziek en aan het einde van de avond een dansvloer waar iedereen nog één keer losgaat. In andere delen van de wereld verloopt zo’n dag soms totaal anders. Wie regelmatig online rondkijkt, weet dat tradities per regio flink kunnen verschillen. Wat voor de één folklore is, kan voor een ander compleet onbegrijpelijk aanvoelen. Dat contrast werd onlangs pijnlijk duidelijk tijdens een huwelijksfeest in de Syrische stad Dera.
In verschillende landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika hoort het bij bepaalde feesten dat er buiten extra luidruchtig wordt gevierd. Dat gebeurt dan met veel geluid, beweging en symbolische handelingen die kracht, trots of vreugde moeten uitstralen. Voor buitenstaanders oogt dat vaak chaotisch, maar lokaal wordt het gezien als een manier om een belangrijke levensgebeurtenis extra glans te geven. Een huwelijk is immers niet zomaar een feestje, maar een moment waarop families samenkomen en hun verbondenheid laten zien aan de hele omgeving.
Ook in Dera begon de dag met dat idee. Familieleden, vrienden en buren verzamelden zich om het bruidspaar in het zonnetje te zetten. Er was muziek, er werd gelachen en mensen stonden zichtbaar te genieten van het moment. De sfeer was uitbundig en alles leek te wijzen op een dag die nog lang herinnerd zou worden als iets moois. Niemand had op dat moment het idee dat het feest een heel andere wending zou nemen.
Zoals vaker bij dit soort bijeenkomsten namen enkele aanwezigen het initiatief om buiten extra uiting te geven aan hun enthousiasme. Dat hoort bij hun beleving van feestvieren en wordt vaak zonder nadenken gedaan. Het probleem ontstaat echter wanneer enthousiasme wordt gecombineerd met onkunde en gebrek aan overzicht. Niet iedereen die meedoet, weet precies wat hij doet of hoe hij risico’s kan inschatten. En juist daar ging het deze keer mis.