Oké, dat de Engelsen een reputatie hebben opgebouwd als het gaat om opvallend gedrag, dat wisten de meesten van ons al lang. Van bizarre vrijgezellenfeesten tot buurtbarbecues die volledig uit de hand lopen: het Verenigd Koninkrijk staat bekend om zijn kleurrijke taferelen. Maar soms zie je iets voorbij komen waarbij je jezelf toch even afvraagt waar precies de grens ligt. Of beter gezegd: of die grens überhaupt nog bestaat.
Want wat zich hier afspeelde, gebeurde niet ergens in een verlaten steegje of op een afgelegen vakantiepark. Nee, dit vond doodleuk plaats in een gewone woonwijk. Voor de eigen voordeur. In het zicht van buren, voorbijgangers en blijkbaar ook een camera. En dat maakt het hele verhaal misschien nog wel opvallender dan de situatie zelf.
De hoofdrolspeler in dit verhaal leek zich namelijk nergens voor te schamen. Geen snelle blikken om zich heen, geen poging om de situatie te verbergen, geen spoor van ongemak. Integendeel. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, liet hij zijn vriendin “even helpen zoeken”. Zijn sleutels, om precies te zijn. Een onschuldige bezigheid op papier, maar de manier waarop het werd uitgevoerd, deed bij menig kijker de wenkbrauwen fronsen.
Wat vooral opvalt, is de nonchalance. Zelfs wanneer duidelijk wordt dat ze gefilmd worden, verandert er niets aan de houding of het gedrag. Geen abrupt einde, geen ongemakkelijke lach, geen poging om het tafereel af te breken. Het lijkt hem simpelweg weinig te boeien. Alsof privacy op dat moment een abstract begrip is waar hij even geen boodschap aan heeft.