Goeie vraag voor tien bonuspunten: waarom zou je in hemelsnaam naar de disco gaan als je al moe bent? Je zou denken dat je bed dan een veel betere optie is. Toch slepen sommige mensen zichzelf half slapend richting de dansvloer, misschien omdat ze bang zijn iets te missen, of omdat hun vrienden ze niet met rust laten. Nu is het überhaupt al een hele uitdaging om nog een ouderwetsche discotheek te vinden – de meeste plekken zijn vervangen door hippe clubs met cocktails die meer kosten dan je hele weekboodschappen. Maar stel dat je er eentje op de kop weet te tikken, zo’n echte retro-disco met spiegelballen, foute neonlichten en een dansvloer die kleurt alsof je in een jaren ’80 videoclip bent beland, dan is er nog steeds één gouden regel: maak vooral geen amok.
Want als je dat wel doet, dan staat daar die ene man. De uitsmijter. Hij is niet alleen groot en breed als een kleerkast, hij heeft ook nog eens het geheugen van een olifant. Niet voor belangrijke dingen zoals verjaardagen of de tafels van zeven, maar wel voor gezichten. Jouw gezicht, om precies te zijn. Misschien heb je de vorige keer mazzel gehad en kon je nog net wegvluchten via de nooduitgang, struikelend over een vergeten kratje bier. Maar reken er maar niet op dat je die stunt nog een tweede keer zo makkelijk flikt.
De volgende keer dat je ook maar een teen binnen de straal van zijn gezichtsveld zet, weet je dat je twee opties hebt: óf heel snel maken dat je wegkomt, óf je beste James Bond-achtige sluipact opvoeren en hopen dat hij je niet herkent. En als je pech hebt, dan gaat er iets heel bijzonders gebeuren. Dan krijg je namelijk spontaan een aanval van narcolepsie. Tenminste, zo lijkt het voor de buitenwereld. Ineens lig je daar, midden op de dansvloer, tussen de glitterconfetti en de lege glazen, in een diepe slaap. Waar iedereen bij staat.
“Slaap lekker,” denkt de uitsmijter waarschijnlijk, terwijl hij je aan de kant schuift alsof je een kapotte barkruk bent. Alleen, vergis je niet: hij komt je echt niet instoppen. Geen dekentje, geen warm kopje melk en al helemaal geen gezellig verhaaltje voor het slapengaan. Wat je wél krijgt, is een barstende koppijn de volgende dag, alsof iemand een basversterker direct in je hoofd heeft aangesloten. En als je dan in de spiegel kijkt, vraag je je misschien af: was dit nou allemaal de moeite waard? Het antwoord is meestal: nee. Maar hé, je hebt in elk geval weer een sterk verhaal voor bij de koffieautomaat.