Het was een gewone dag, midden op de middag. De zon stond hoog en het verkeer op de snelweg was druk maar overzichtelijk. De vrouw reed in een gelijkmatig tempo, alert maar ontspannen, zoals zovelen dat doen tijdens een dagelijkse rit. Niets wees erop dat deze autorit binnen enkele seconden zou veranderen in een ervaring die haar leven blijvend zou beïnvloeden.
Plotseling gebeurde er iets wat totaal niet paste in het normale ritme van de snelweg. Een auto voor haar minderde abrupt vaart en kwam vrijwel tot stilstand. Geen file, geen ongeval, geen duidelijke aanleiding. In een reflex trapte ze op de rem. Haar hartslag versnelde direct. Op een snelweg verwacht je geen stilstaand verkeer, zeker niet zonder waarschuwing. Nog voordat ze goed kon beseffen wat er gebeurde, zwaaiden de portieren van de auto voor haar open.
Twee mannen stapten uit. Niet aarzelend, niet zoekend, maar doelgericht. Ze liepen in haar richting. Op dat moment sloeg de schrik toe. Het was geen normale verkeerssituatie meer, dat voelde ze onmiddellijk. De omgeving die normaal veiligheid en voorspelbaarheid bood, veranderde in een afgesloten ruimte zonder uitweg. Achter haar naderden andere auto’s, naast haar was geen vluchtstrook die direct toegankelijk was. Alles gebeurde in seconden, maar voor haar gevoel vertraagde de tijd.
De mannen kwamen dichterbij. Hun lichaamstaal maakte haar angst alleen maar groter. Ze voelde paniek opkomen, scherp en allesoverheersend. Gedachten buitelden over elkaar heen, maar geen enkele bood een oplossing. Ze zat vast. De snelweg, overdag druk en open, voelde ineens benauwd en bedreigend. Haar handen trilden, haar ademhaling schoot omhoog. Dit was geen moment voor logisch nadenken, dit was een moment waarin haar lichaam het overnam.