Soms zijn er van die momenten waarop mensen zó worden meegesleept door hun eigen enthousiasme, dat ze zich net iets anders gedragen dan je normaal gesproken van ze zou verwachten. Dat gebeurt meestal tijdens een avond vol ontspanning, maar soms – en dat maakt het juist zo opvallend – gebeurt het gewoon midden op de dag. Geen club, geen feestlocatie, geen late uurtjes… maar gewoon in de volle middagzon, tussen mensen die hun dagelijkse routine volgen en helemaal niet rekenen op onverwachte taferelen.
Precies dat is wat er gebeurde met deze dame. Volgens omstanders had ze eerder die dag al een paar glaasjes genuttigd, en hoewel veel mensen daar niet direct iets bijzonders in zien, kan het bij sommige personen nét dat ene extra duwtje geven. Een duwtje richting impulsief gedrag, richting energie die normaal gesproken pas ’s avonds tot uiting zou komen. Maar bij haar kwam die vrolijke overdrive gewoon al rond middaguur naar buiten.
Alles begon vrij onschuldig. Ze maakte grapjes, lachte net iets harder dan de rest en haar bewegingen werden steeds expressiever. Het soort vrolijkheid dat je normaal alleen hoort in een café na werktijd, maar nu klonk het door een rustige dagsetting heen. Mensen stonden er een beetje verbaasd naar te kijken. Niet vijandig, niet afkeurend, vooral nieuwsgierig. Iedereen kent wel iemand die overduidelijk “in een goede bui” is, maar op deze plek en op dit tijdstip viel het extra op.
Omdat het midden op de dag was, waren veel mensen bezig met gewone dingen: boodschappen, een wandeling, wat frisse lucht, lunchen op een terras. En daar, in die dagelijkse omgeving, stond zij ineens als een soort zonnestraal die nét iets te fel scheen. De lach die iets te lang duurde, de brede armgebaren, de spontane gesprekjes met voorbijgangers die niet goed wisten hoe ze moesten reageren. Sommigen lachten mee, anderen bleven op afstand om te observeren wat er zou volgen.